خرچنگ به عنوان یکی از غذاهای دریایی، اغلب به عنوان منبعی سالم از پروتئین شناخته می‌شود. برخلاف تصور عمومی که خرچنگ را به افزایش کلسترول خون مرتبط می‌داند، این باور نادرست است و دلیل آن بیشتر به نحوه آماده‌سازی و سرو آن بازمی‌گردد.
خرچنگ و چربی‌های اشباع شده
خرچنگ چربی‌های اشباع شده کمی دارد که این نوع چربی‌ها معمولاً در گوشت‌های قرمز و محصولات لبنی یافت می‌شوند و مصرف زیاد آن‌ها باعث افزایش کلسترول خون و در نتیجه افزایش خطر بیماری‌های قلبی و سکته می‌شود. در مقابل، جایگزینی گوشت قرمز با غذاهای دریایی مانند خرچنگ می‌تواند به کاهش این خطرات کمک کند.
خرچنگ دارای کلسترول بالایی است؛ یک وعده 85 گرمی آن حدود 77 میلی‌گرم کلسترول دارد که تقریباً 26 درصد نیاز روزانه را تأمین می‌کند. اما کلسترول غذایی تأثیر قابل توجهی بر کلسترول خون ندارد و نگرانی اصلی بیشتر به چربی‌های اشباع شده مربوط می‌شود.
مشکل اصلی در مصرف خرچنگ، روش سرو آن است که معمولاً با کره ذوب شده، سس‌های مایونزی و نان همراه می‌شود که کالری و چربی اشباع شده وعده غذایی را افزایش می‌دهد.
اسیدهای چرب امگا-3 در خرچنگ
بدن انسان قادر به تولید اسیدهای چرب امگا-3 نیست و باید آن‌ها را از طریق غذا دریافت کند. خرچنگ منبعی از این اسیدهای چرب ضروری مانند EPA و DHA است که برای سلامت قلب بسیار مهم هستند. این اسیدها به پیشگیری از بیماری‌های قلبی، حفظ ریتم قلب، کاهش فشار خون و بهبود عملکرد رگ‌های خونی کمک می‌کنند.
هرچند میزان امگا-3 در خرچنگ کمتر از برخی دیگر از غذاهای دریایی است، اما نسبت به یک برگر معمولی بیشتر و در عین حال با چربی اشباع شده کمتر است. مصرف ترکیبی خرچنگ با دیگر غذاهای دریایی در طول هفته می‌تواند نیاز بدن به امگا-3 را تأمین کند.
خرچنگ و پروتئین
پروتئین یکی از مواد مغذی حیاتی است که در ساخت و ترمیم سلول‌ها، انتقال اکسیژن توسط گلبول‌های قرمز، هضم غذا و تنظیم هورمون‌ها نقش دارد. یک وعده 85 گرمی خرچنگ تقریباً به اندازه همان مقدار گوشت گاو چرخ‌کرده پروتئین دارد، اما با چربی اشباع شده بسیار کمتر.
معایب و نکات منفی خرچنگ
خرچنگ و دیگر صدف‌ها معمولاً سدیم بالایی دارند؛ هر 85 گرم خرچنگ حدود 13 میلی‌گرم سدیم دارد. در حالی که بدن به حدود 500 میلی‌گرم سدیم روزانه نیاز دارد، مصرف زیاد سدیم می‌تواند منجر به فشار خون بالا، حمله قلبی و سکته شود. بنابراین بهتر است در تهیه خرچنگ از نمک زیاد پرهیز شود.
همچنین خرچنگ حاوی حدود 180 میلی‌گرم پتاسیم در هر وعده است. پتاسیم عملکردی متضاد با سدیم دارد و معمولاً مفید است، اما مصرف زیاد آن می‌تواند برای افراد مبتلا به بیماری‌های کلیوی یا کسانی که داروهای خاص مصرف می‌کنند، خطرناک باشد.
یکی دیگر از نگرانی‌ها، وجود مقادیر کمی جیوه در اکثر غذاهای دریایی از جمله خرچنگ است. جیوه می‌تواند برای جنین و کودکان در حال رشد مضر باشد. بنابراین زنان باردار، شیرده و کودکان باید در مصرف غذاهای دریایی با سطوح بالای جیوه احتیاط کنند.
پیش از مصرف غذاهای دریایی، بهتر است درباره نوع و محل صید آن تحقیق کنید تا از میزان احتمالی جیوه مطلع شوید.
