میوه فیجوا که به آن گواوا آناناسی نیز گفته می‌شود، میوه‌ای کوچک و خوش‌طعم است که علاوه بر ظاهر جذاب گیاهش، فواید متعددی برای سلامتی دارد. این میوه بومی کشورهای برزیل، پاراگوئه، آرژانتین و اروگوئه است و در برخی مناطق اروپا مانند ایتالیا و اسپانیا و همچنین در ایالات متحده، به‌ویژه کالیفرنیا و فلوریدا کشت می‌شود. در نیوزیلند نیز بسیار محبوب است و به کشورهای دیگر صادر می‌شود.
فیجوا به شکل کمی گلابی یا بیضی است و اندازه آن بین 1 تا 2.5 اینچ طول و 1 تا 2 اینچ عرض دارد. پوست آن نازک و سبز رنگ است که گاهی هاله‌ای نارنجی یا قرمز دارد. گوشت میوه سفید و آبدار است و مرکز آن شفاف است. هر میوه حدود 20 تا 40 دانه کوچک دارد که هنگام خوردن چندان محسوس نیستند.
ارزش غذایی فیجوا
فیجوا منبع خوبی از ویتامین C، پتاسیم و فیبر غذایی است. در هر یک فنجان (205 گرم) تکه‌های نیم اینچی فیجوا، مقادیر زیر وجود دارد:
| ماده مغذی | مقدار |
|---|---|
| کالری | 125 |
| کربوهیدرات | 31 گرم |
| فیبر | 13 گرم |
| کلسیم | 35 میلی‌گرم |
| منیزیم | 18 میلی‌گرم |
| پتاسیم | 353 میلی‌گرم |
| ویتامین C | 67 میلی‌گرم |
| فولات | 47 میکروگرم |
فواید سلامتی فیجوا
در طب سنتی، چای برگ‌های فیجوا برای درمان بیماری‌هایی مانند وبا و اسهال خونی استفاده می‌شد. تحقیقات علمی نیز نشان داده‌اند که این میوه خواص ضدباکتری، ضدقارچ و آنتی‌اکسیدانی دارد. پوست فیجوا به‌ویژه دارای سطح بالاتری از آنتی‌اکسیدان‌ها نسبت به گوشت میوه است. آنتی‌اکسیدان‌ها به محافظت از سلول‌ها در برابر آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد کمک می‌کنند که مولکول‌های ناپایداری هستند و ممکن است در اثر فرآیندهای طبیعی بدن یا آلودگی‌ها ایجاد شوند.
علاوه بر این، روغن‌های ضروری پوست فیجوا می‌توانند علیه باکتری‌ها و قارچ‌هایی مانند استافیلوکوکوس اورئوس که عامل عفونت‌های پوستی است، اثرات ضدباکتری و ضدقارچی داشته باشند.
مطالعات آزمایشگاهی نشان داده‌اند که عصاره فیجوا می‌تواند اثرات ضدسرطانی بر برخی سلول‌های سرطانی مانند سرطان معده داشته باشد، که این نوع سرطان پنجمین سرطان شایع جهان است.
فیجوا همچنین ممکن است به محافظت در برابر بیماری التهابی روده (IBD) کمک کند. این بیماری مزمن التهابی است که درمان آن دشوار است، اما ترکیبات پلی‌فنولی موجود در فیجوا خواص ضدالتهابی دارند و می‌توانند اثرات محافظتی در برابر این بیماری داشته باشند.
از نظر پتاسیم، فیجوا منبع مهمی است که به عملکرد صحیح سلول‌ها، عضلات و اعصاب کمک می‌کند و در تنظیم ضربان قلب نقش دارد. مصرف غذاهای غنی از پتاسیم مانند فیجوا می‌تواند فشار خون را کاهش داده و ریسک سکته را پایین بیاورد. بسیاری از افراد حتی نیمی از میزان توصیه شده روزانه پتاسیم (4700 میلی‌گرم) را دریافت نمی‌کنند و پزشکان توصیه می‌کنند پتاسیم از طریق مواد غذایی تأمین شود نه مکمل‌ها.
فیجوا به دلیل داشتن فیبر بالا، به حفظ سلامت دستگاه گوارش کمک می‌کند، یبوست را کاهش می‌دهد و می‌تواند در کنترل وزن و کاهش خطر بیماری‌های قلبی و برخی سرطان‌ها مؤثر باشد. فیبر همچنین به کنترل قند خون کمک می‌کند و باعث احساس سیری طولانی‌تر می‌شود. مردان باید روزانه 30 تا 38 گرم فیبر و زنان 21 تا 25 گرم فیبر مصرف کنند.
این میوه همچنین سرشار از فولات است که نوع طبیعی ویتامین B9 است. فولات برای زنان باردار یا کسانی که قصد بارداری دارند بسیار مهم است زیرا می‌تواند از نقص‌های مادرزادی مانند اسپینا بیفیدا جلوگیری کند. همچنین فولات ممکن است خطر برخی سرطان‌ها و بیماری‌های قلبی را کاهش داده و در درمان افسردگی مؤثر باشد.
طعم و نحوه مصرف فیجوا
طعم فیجوا ترکیبی از گواوا و آناناس است، گوشت آن کمی ترش و دانه‌دار است. معمولاً پوست آن قبل از خوردن جدا می‌شود اما خوردنی است. بهترین زمان مصرف فیجوا وقتی است که روی درخت کاملاً رسیده باشد. میوه‌های نارس را می‌توان در دمای اتاق رسید، اما کیفیت آن‌ها به اندازه میوه‌های رسیده روی درخت نخواهد بود. میوه‌های رسیده را می‌توان در یخچال نگهداری کرد که حدود یک هفته تازه می‌مانند.
گوشت فیجوا به سرعت قهوه‌ای می‌شود، پس پس از پوست کندن میوه، بهتر است آن را در آب نمک یا آب لیموی تازه قرار دهید. معمولاً فیجوا به صورت تازه خورده می‌شود؛ آن را از وسط نصف کرده و با قاشق گوشت را می‌خورند، مانند کیوی. در برزیل، فیجوا به صورت ژله‌ای، کنسرو شده، نوشیدنی الکلی و آبمیوه نیز مصرف می‌شود.
فیجوا را می‌توان در غذاهای مختلفی مانند پیراشکی، تارت، پودینگ، و به عنوان طعم‌دهنده بستنی استفاده کرد. همچنین می‌توان از آن مربا، ژله، سس، ترشی، چاتنی، میوه‌های کریستالی و شراب گازدار تهیه کرد. گلبرگ‌های ضخیم گیاه فیجوا طعمی تند دارند و قابل خوردن هستند و می‌توان آن‌ها را بدون آسیب به میوه چید.
