چرا اراده بیشتر پاسخگوی مبارزه با هوس های غذایی نیست


بسیاری از زنانی که در 60 سالگی یا بالاتر با آنها کار می کنم ، از این که پس از چند دهه رژیم گرفتن و تلاش برای درک این که هنوز با هوس های غذایی دست و پنجه نرم می کنند ، ناامید هستند.

شاید شما هستید؟

شما فکر می کنید که اگر می توانید خودکنترلی ، نظم و اراده بیشتری داشته باشید ، چوب هویج را در جاده ای سنگلاخ انتخاب می کنید و پزشک سطح کلسترول شما را تحسین می کند.

این باور که اراده پاسخی به میل به خوردن است با تجربه شخصی تقویت می شود.

ممکن است فصلی داشته باشید که بتوانید اراده آهنین را روی غذا اعمال کنید و به نتایج مورد نظر خود برسید. اما به دلایلی این فصل از زندگی متفاوت است و به نظر نمی رسد که به آن رویای تند در مورد شیوه زندگی بازگردید.

اما حقیقت این است که اراده برای همیشه دوام نمی آورد. و این امر به ویژه هنگامی صادق است که زندگی توسط عوامل استرس زای دیگر مختل شود … به عنوان مثال ، من نمی دانم … بگو ، یک بیماری همه گیر جهانی؟

متأسفانه ، چیزهایی که سعی می کنید وعده های غذایی خود را کنترل کنید ، مانند رژیم غذایی ، می تواند میل به خوردن را افزایش دهد.

اکثر رژیم های غذایی را می توان به لیست “غذاهای خوب و بد” تقلیل داد.

به خصوص اگر رژیم های غذایی در سنین پایین شروع شده یا سالها رژیم گرفته اید ، لیستی از غذاهای بد می تواند باعث محدودیت و محرومیت شما شود و میل شدید به آن غذاها را افزایش دهد.

همچنین ، طبقه بندی شدید محصولات در ذهن ما منجر به بازتاب “همه یا هیچ” می شود که در آن فکر می کنید اگر مقدار کمی از یک لیست “بد” را دوست داشته باشید ، آن را پاره کرده اید … شما را مجبور می کند که کاملاً تسلیم شوید یا امتیازات بزرگ را توجیه کند.

هورمون استرس – کورتیزول – هورمون قوی مبارزه ، پرواز یا یخ زدگی – می تواند اشتیاق شدیدی برای غذا ایجاد کند ، که من آن را “هیولا کوکی” یا “شیطان روی شانه شما” می نامم. در پست اخیر وبلاگ من با عنوان “چگونه می توان هوس را از بین برد؟” می توانید در مورد نحوه افزایش کورتیزول و تأثیر آن بر میل به غذا بیشتر بیاموزید.

هورمون اشتها گرلین هرچه بیشتر از آخرین وعده غذایی دریافت کنید در بدن تجمع می یابد. اگر بین وعده های غذایی طولانی مدت منتظر بمانید ، گرلین اشتها و هوس های مغز شما را منتقل می کند.

نکته اصلی این است که تنها اراده نمی تواند با این هورمون های قدرتمند هنگامی که هوس غذا می کنند مبارزه کند.

دشمن قدرتمند دیگر اراده از غذا برای مقابله با احساسات استفاده می کند. غذای ناشی از کسالت ، استرس ، مراقبت بیش از حد – همه آنها یک چیز مشترک دارند: غذا خوردن برای از بین بردن احساسات ناخوشایند.

از آنجا که غذا (به ویژه اگر “غذای ممنوعه” باشد) چندین مسیر را در مغز و بدن شما فعال می کند که به شما احساس لذت و پاداش می دهد ، باعث می شود احساس بهتری داشته باشید.

تمایل به خوردن پاپ کورن کم کالری در هنگام راه رفتن یا حمام کار نمی کند زیرا این فعالیت ها مغز و غذا را تحریک نمی کند.

پاسخ تغذیه احساسی این است که بیشتر بر خود مسلط نباشید یا قدم بزنید. پاسخ این است که استفاده از * هر چیزی * را برای سرکوب احساسات متوقف کنید – و در واقع آنها را احساس کنید.

احساسات زودگذر است. وقتی آنها را تجربه می کنید و تکنیک های مراقبت از خود را تمرین می کنید ، در نهایت تسلیم می شوند و به راه خود ادامه می دهند. (اگر می خواهید نمونه هایی از این تکنیک های مراقبت از خود را بخوانید ، داستان میشل را بررسی کنید).

احساس احساسات به این معنی است که مجبور نیستید آنها را بخورید.

حالا که فهمیدید اشتیاق به غذا از کجا می آید ، بگذارید بهترین نکات خود را در مورد چگونگی خلاص شدن از غذا بدون اراده ارائه کنم.

  1. به طور منظم غذا بخورید – انتظار زیاد بین وعده های غذایی منجر به افزایش استرس و هورمون های اشتها می شود و شما را بیشتر مستعد شام می کند تا به جای سالاد به دنبال کیک کوچک برود.
  2. به کلمات خرابکارانه در ذهن یا گفتار خود مانند “شکست” ، “منفجر شده” ، “باید” توجه کنید – این کلمات نشانه هایی از تفکر “همه یا هیچ” هستند که مانع پیشرفت مداوم در رسیدن به اهداف شما می شود.
  3. اگر متوجه شدید که از غذا برای مراقبت از احساسات خود استفاده می کنید ، برای درمان ریشه احساسی مشکل خود کمک بگیرید. می توانید راهنمای رایگان من را بارگیری کنید تا هوس خوردن شکر را کاهش دهید.
  4. به زمان هایی در زندگی خود فکر کنید که دستیابی به اراده آسان تر بود. فکر کنید آن زمان چه فرقی می کرد.
  5. غالباً مشکلات مربوط به استرس و خواب عامل اصلی هوس خوردن غذا هستند و با تمرکز بر حمایت از آن بخش های زندگی (یا سایر مواردی که در طول مدیتیشن کشف می کنید!) ، ممکن است در نهایت قدرت اراده بیشتری داشته باشید.

هوس چه غذاهایی می کنید؟ چه راهکارهایی را برای از بین بردن میل به غذا تلاش کرده اید؟ آیا آنها برای شما کار کردند؟ چرا و چرا نه؟