ردپای هنر انقلاب یا گام دوم انقلاب را در آثار ملاکلپور می توان یافت.



محمد هاشمی ضمن تشریح نگاه آرمان گرایانه به فیلمسازی رسول ملک پور، نگاه این فیلمساز به انقلاب و دفاع مقدس را چراغ راه سیاست گذاران فیلم دانست.

به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، سومین نشست از سلسله نشست های «سینما پرتره» بنیاد سینمایی فارابی با همکاری دانشگاه سورا به بررسی روشنفکری اختصاص داشت. روند “پیام آور ملاقلی پور”. اکران و تحلیل فیلم مزرعه پدری که سه شنبه اول برگزار شد توسط مرداد ماه با سخنرانی دکتر محمد هاشمی و دبیر دکتر رامتین شهبازی در ساختمان شماره سه فارابی برگزار شد. بنیاد سینمایی.

در ابتدای این نشست و پس از نمایش فیلم، الهاشمی درباره سینمای دفاع مقدس گفت: فیلم های دفاع مقدس به سه حوزه تقسیم می شوند. گروه اول فیلم های اکشن قهرمانان هستند که شخصیت های دشمن به صورت شخصیت های دست و پا چلفتی و بی هوش ظاهر می شوند و ایرانی ها در تضاد کامل با آن ها هستند و منتقدان همیشه گفته اند که اگر قرار است دشمن در چنین حالتی باشد پس چه می شود. پیروزی در این جنگ برای ما افتخار است. دسته دوم فیلم های جنگی هستند که به هویت ایرانی-اسلامی توجه می شود، به عنوان مثال این حوزه شامل فیلم های ابراهیم حاتمکیا و رسول ملاکی پور می شود.

وی ادامه داد: دسته سوم فیلم های ساخته شده بعد از جنگ است. زمانی که کشوری در زمان جنگ فیلم می‌سازد، بیشتر به ویژگی‌های قهرمانان توجه می‌کند، زیرا آنها برای زمان و تاریخ جنگ ضروری هستند، اما وقتی جنگ پایان می‌یابد، البته ویژگی‌های منفی و غیراسطوره‌ای آن‌ها به چشم می‌خورد. از جنگ جنگ نیز در حال گسترش است و فیلم‌های فیلمسازانی مانند الیور استون شفاف هستند. این منطقه مشخص است. این رده از فیلم های دفاع مقدس است و رسول ملک بور هر کدام چندین فیلم ساخته است. مثلاً در فیلم های «افق» یا «پرواز شبانه» می توان ویژگی های قهرمانانه و ایدئولوژیک را دید.

این استاد دانشگاه با تاکید بر فیلم «مزرعه پدری» خاطرنشان کرد: به نظر می رسد این فیلم در شرایط متناقضی قرار دارد، یعنی «مزرعه پدری» از یک سو دارای گرایش های ایدئولوژیک و از سوی دیگر گرایش های انتقادی است و سعی می کند درباره آنها صحبت کند. هر دو. همچنین می توان گفت «مزرعه پدری» از نظر ژانر جایی بین ملودرام و تراژدی است. در مجموع برای من این فیلم از یک سو بر دفاع مقدس تاکید دارد و از سوی دیگر دیدگاه های انتقادی او را مطرح می کند و شخصیت در نوسانی بین پیری و جوانی حضور دارد زیرا هر دو ویژگی را به موقع احساس می کند. که به نوعی دغدغه اصلی فیلم است.

هاشمی درباره نگاه فلسفه به موضوع فیلم گفت: هر فیلمی که رویکردی انتقادی به موضوعی داشته باشد، می تواند یک فیلم فلسفی باشد. مزرعه پدری نیز به طور کلی این مزیت را دارد، یعنی زمینه هایی در نگاه رسمی و عمومی به جنگ و آرمان های آن وجود دارد که فیلم سعی در بی اعتبار ساختن آنها دارد. هر فیلمی که چنین رویکردی داشته باشد به این معناست که از ایدئولوژی ها فاصله گرفته و سعی در تفسیر مجدد آنها دارد، رویکردی فلسفی دارد و اساساً از آن جدایی ناپذیر است.

این کارشناس فرهنگی گفت: این روزها بحث هنر انقلاب یا گام دوم انقلاب زیاد است و به نظر من به جای اینکه خارج از هنر به این موضوع نگاه کنیم باید به خود سینما نگاه کنیم. به عنوان مثال افرادی مانند رسول ملاقلی پور در خود سینما به عنوان الگو شناخته می شوند که از یک سو ارزش ها، آرمان ها و اعتقادات خاص خود را دارند، اما از سوی دیگر مدام مورد بازبینی قرار می گیرند و به آنها دیکته می شود. دیگران بر اساس معیارهای خاص. قوانین کند بستگی ندارد. ملکی پور به عنوان فیلمساز نمونه سینمای انقلاب و دفاع مقدس می تواند مورد توجه سیاست گذاران بعدی سینما قرار گیرد تا دچار کج نشوند و ضمن جا گذاشتن ارزش ها، مدام مورد بررسی و به روز رسانی قرار می گیرند.

و درباره نقد فیلم «مزرعه پدری» از حوزه نشانه شناسی گفت: این فیلم تجربیات زمانی خاصی را ارائه می کند و به گونه ای که همه زمان ها را در کنار هم دارد، اتفاقی که برای اولین بار در سینمای ایران می افتد و مولاگلیپور خیلی خوبه در ساختار فیلم .. نشان داده شده در مقاله نشانه شناسی مکان، جدایی آقای دکتر. شهیدی دو مفهوم مکان از یکدیگر. او معتقد است فضا امری انتزاعی است، بر سوژه مسلط است و نوعی جدایی ایجاد می کند، مثلاً وقتی می گوییم آسمان همه جا یک رنگ است، به این معناست که در مقابل فضا هیچ کاری نمی توانیم انجام دهیم، بنابراین بر سوژه مسلط است. اما مکان جایی است که جدایی ممکن است رخ دهد و موضوع بر آن مسلط شود، مثلاً وقتی می گوییم نمی توان خانه اش شد، منظور این ویژگی است.

الهاشمی در پایان خاطرنشان کرد: در فیلم «مزرعه پدری» شخصیت به نظر می رسد در دو حالت فضایی و مکانی سرگردان است، یعنی از سوی دیگر در یک حالت تجرد فضایی که بر او مسلط است. به عنوان جنگ، ویرانی، تخریب منازل و مزارع، از سوی دیگر سعی در خروج از این فضا و ایجاد امکان تسلط در جایی است. جدایی فضایی دائماً شخصیت را مورد هجوم قرار می دهد و آن را به پیوندی تبدیل می کند تا پاسخی به آرمان های آن باشد، اگرچه گاهی به دلیل سؤالات مطرح شده این ارتباط رخ نمی دهد. رابطه کاراکتر با مکان و مکان تبدیل به یک سبک متحد کننده و به هم پیوسته می شود که «مزرعه پدری» را به فیلمی بسیار خوب تبدیل می کند.

انتهای پیام