آیا می توانید وزن خود را کاهش دهید و خود را همانطور که هستید دوست داشته باشید؟


در فرهنگ عامه ، به نظر می رسد در مورد وزن و پذیرش خود دو افراط وجود دارد. یکی می گوید همه باید BMI طبیعی داشته باشند ، دیگران می گویند شما خوب هستید.

طبق اولین مورد ، هر پوند برای BMI “معمولی” و یک شکم صاف شما را جذاب نمی کند ، یک آهن ربا برای بیماری های قابل پیشگیری است و بنابراین مشکلی با شما وجود دارد. هرگونه دردی را می توان با کاهش وزن درمان کرد. شما باید از نگاه در آینه متنفر باشید و از بدن خود متنفر باشید ، وقتی لاغرتر می شوید دوست دارید و احساس اعتماد به نفس می کنید.

آخرین اردوگاه می گوید وزن شما و آنچه می خورید اهمیتی ندارد. تلاش برای کاهش وزن همیشه مضر است و دستیابی به سلامت مطلوب از طریق کاهش وزن غیرممکن است. شما باید روی پذیرش خود و بدن خود کار کنید ، نه تغییر بدن خود.

به نظر من ، به عنوان یک متخصص در کاهش وزن پس از یائسگی و یک متخصص تغذیه که قصد دارد به زنان کمک کند تا خود را از طریق بهبود عاطفی بهتر دوست داشته باشند ، من فکر می کنم هر دو افراط می توانند چشم اندازهای شایسته و مشکلی داشته باشند.

من پیشاپیش به شما می گویم که من احتمالاً در گروه شماره 2 قرار نمی گیرم ، بنابراین شما تعصب من را درک خواهید کرد. سایر تمرین کنندگان ممکن است دیدگاه کاملاً متفاوتی داشته باشند. شما می توانید تصمیم بگیرید که آیا دیدگاه من برای شما مفید است یا خیر.

برخی از افراد با برخی از مطالعات که ارتباط کاهش وزن را با بهبود سلامت مرتبط می دانند ، موافق نیستند. و در حالی که ممکن است در این مورد دانه ای حقیقت وجود داشته باشد ، تحقیقات بیشتر نشان می دهد که داشتن اندامی بزرگ شما را در معرض شرایط خاص مربوط به چاقی قرار می دهد. و از دست دادن حتی یک وزن متوسط ​​می تواند خطر ابتلا به برخی بیماری های مزمن را کاهش دهد.

به عنوان مثال ، در مطالعه ای که توسط برنامه پیشگیری از دیابت انجام شد ، کاهش وزن بین 10 تا 5 درصد وزن اولیه احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 را در شرکت کنندگان کاهش داد.

علاوه بر این ، بنیاد آرتروز گزارش می دهد که کاهش 1 کیلوگرم می تواند فشار زانو را در بزرگسالان مبتلا به آرتروز 4 پوند کاهش دهد.

غذای آماده: کاهش وزن می تواند درد و خطر بیماری را کاهش دهد.

با این حال ، پرستش BMI بی اساس به نظر می رسد. برای کاهش درد زانو یا کاهش خطر ابتلا به دیابت و سایر بیماری های مزمن ، داشتن BMI طبیعی ضروری نیست.

دوم ، به نظر می رسد یک اردوی منظم BMI معتقد است که وزن کاملاً تحت کنترل کسی است. اینکه افرادی که با اندام بزرگ زندگی می کنند تنبل هستند و تلاش کافی را انجام نمی دهند.

این باور اجزای ژنتیکی ، مسائل زیست محیطی و شیوه زندگی مانند کار روی میز یا عدم دسترسی به مسیرهای ایمن و دلایل احساسی برای غذا را نادیده می گیرد.

وسواس فرهنگی در مورد اندازه در واقع به یک انگ تبدیل شده است که به دلیل اندازه بدن شما می تواند به راحتی منجر به احساس شرم و عدم شایستگی ارتباط با دیگران شود.

اگر احساس می کنید هوس خوردن شکر مانع از دستیابی به وزن ایده آل شما می شود ، از راهنمای رایگان من “چه چیزی بخورم برای جلوگیری از هوس” استفاده کنید.

این دیدگاه در درجه اول بر پذیرفتن خود تمرکز می کند که باعث کاهش استرس می شود. هورمون های استرس می توانند منجر به پرخوری و افزایش وزن شوند ، بنابراین کاهش استرس می تواند در مسیر کاهش وزن مفید باشد.

نشان داده شده است که چارچوبی که بر پذیرش خود تمرکز دارد تا کاهش وزن ، مانند تغذیه و سلامتی بصری در هر اندازه ، خطر اختلالات خوردن را کاهش می دهد ، اضطراب را کاهش می دهد و تصویر بدن را بهبود می بخشد.

این ایده که کاهش وزن عمدی همیشه مضر است یک کلیت بیش از حد است. اگر شما دارای یک اختلال خوردن ، یک هدف غیر واقعی هستید یا قصد دارید از یک برنامه دقیق پیروی کنید ، این می تواند مضر باشد.

اگر این کار را انجام دهید ، کاهش وزن کمکی نمی کند تا بتوانید ارزش عشق بیشتری داشته باشید و شرم خود را برطرف کنید. یا می توانید به آینه نگاه کنید و خودتان را راضی کنید. اینها مشکلات قلبی عمیق تری هستند که برای بهبود واقعی به چیزی بیش از تغییرات فیزیکی نیاز دارند.

و با این وجود ، اگر با دستهای باز وزن خود را کاهش می دهید ، می پرسید که اگر متابولیسم خود را بهینه کنید ، رابطه خود را با غذا بهبود بخشید ، بدن شما چه می تواند باشد ، بنابراین انتخابهای سالم و شروع به گوش دادن و پاسخ دادن به آن آسان است. بدن شما از شما چه خواسته است؟

کاهش وزن واقعاً می تواند التهاب دردناک را کاهش دهد ، برخی آزمایشات آزمایشگاهی خون را بهبود بخشد و خطر بیماری را کاهش دهد … بنابراین چه کسی می تواند یک زن را به خاطر داشتن این مزایا سرزنش کند؟

در اینجا من حد وسط بین این دو حالت افراطی را پیدا کردم ، که از آن در برنامه “استرس برای کاهش وزن” استفاده می کنم ، برنامه 14 هفته ای شیوه زندگی من که استراتژی های خاص مراقبت از خود را آموزش می دهد ، بنابراین زنان بالای 45 سال می توانند تغذیه احساسی را درمان کنند. در بدن خود احساس غریبی می کنند

№1: انگیزه های کاهش وزن خود را بررسی کنید

آیا آنها از محل عشق به خود و مراقبت از خود (به عنوان مثال ، درد کمتر) یا از محل بی لیاقتی و نفرت از خود ناشی می شوند؟ حقیقت این است که حتی اگر وزن خود را کاهش دهید و احساس کنید که ارزش عشق بیشتری دارید ، باز هم ترس فلج کننده ای برای افزایش وزن خواهید داشت.

شماره 2: بر رفتارهای قابل کنترل تمرکز کنید

اگر تصمیم دارید به کاهش وزن خود ادامه دهید ، بر رفتارهایی که کنترل می کنید تمرکز کنید ، نه بر روی تعداد مقیاس. سبزیجات بیشتر ، گوشت قرمز کمتر و پیاده روی بیشتر – همه اینها برای سلامتی شما مفید است ، حتی اگر به همان سرعتی که می خواهید وزن کم نکنید.

شماره 3: پذیرش خود را تمرین کنید

نیازی نیست وانمود کنید که همه چیز را در خود دوست دارید ، اما یافتن قطعاتی از خود و بدن خود که دوست دارید یا تحسین می کنید ، نقطه شروع خوبی است. اگر احساس می کنید این حالت کشیده است ، روی بی طرفی کار کنید و / یا بر شکرگزاری برای کارهایی که بدن شما برای شما انجام داده است (حمل بچه ها ، حرکت دادن ، کوهنوردی و غیره) تمرکز کنید.

شماره 4: به علت اصلی موانع برسید

آنچه را که مانع رسیدن به هدف می شود شناسایی کنید و به علت اصلی موانع خود توجه کنید. اگر متوجه شدید که در حال پرخوری هستید ، به این فکر کنید که آیا احساسات می توانند عادات غذایی شما را تعیین کنند یا اینکه قند برای شما مشکل خاصی است. شاید استرس دارید یا انگیزه پایینی دارید.

رژیم های محدود کننده به ندرت راه حلی هستند ، اما چهار نکته ذکر شده در بالا قطعاً می تواند به شما در سفر کمک کند.

آیا در اردوگاه “همه باید BMI معمولی داشته باشند” یا “آیا شما خوب هستید” هستید؟ شاید شما به دنبال میانگین طلایی هستید؟ نظر شما در مورد کاهش وزن و پذیرش خود چیست؟